Mülteci krizinden beş yıl sonra, Salzgitter şehrimiz, şu anda Salzgitter'de yaşayan yaklaşık 6.500 mültecinin devam eden entegrasyonu nedeniyle hala büyük zorluklarla karşı karşıya. 2017 yılından bu yana Salzgitter şehri ve Aşağı Saksonya eyaleti, Salzgitter'de tehlike altında olan sosyal barışı istikrara kavuşturmak için uygun ve gerekli önlemleri almak üzere yakın işbirliği içinde çalışmaktadır. Eyalet hükümetinin benim girişimimle 7 Ekim 2017'de Salzgitter için aldığı mülteci akın yasağı kaçınılmazdı ve Salzgitter'de bir kez daha önceki yıllarda göç etmiş olan insanların kreşlere, okullara, eğitim ve iş yapılarına yerleştirilmesine ve yerel halkın ihtiyaçlarının karşılanmasına odaklanılabileceği anlamına geliyordu. Salzgitter'de köken, yaş ve cinsiyet ayrımı gözetmeksizin tüm kent toplumuna odaklanıyoruz. Bu durum Salzgitter Belediye Meclisi tarafından da kabul edilmiştir. Bu özellikle zorlu durum 2020'de de değişmedi. Entegrasyon, büyük bir sabır ve kararlılık gerektiren uzun vadeli bir görevdir. Eyalet hükümetinin geçen yıl birçok sorunla mücadele eden şehrimize 50 milyon avro tutarında yapısal yardım verme kararı da bunu vurgulamaktadır. Bunun için milletvekili Stefan Klein ve eyalet parlamentosunun diğer yerel üyeleriyle birlikte büyük mücadele vermek zorunda kaldım. Salzgitter'deki ana görevimiz, 2015-2017 yılları arasında gelen ve burada kalıcı olarak yaşayan mültecileri kentsel toplumumuza tam olarak entegre etmek, gerekli çerçeve koşulları oluşturmak ve tüm Salzgitter sakinlerinin ihtiyaçlarını göz önünde bulundurmak olmaya devam ediyor. Bu süregelen görev hepimizden her şeyi talep ediyor ve ancak gerekli mali ve insan kaynaklarına sahip olursak ve Salzgitter için geçerli olan tanınmış mültecilere yönelik göç yasağı devam ederse başarılı olabilir. Aksi takdirde burada yaşayan insanlara karşı sorumsuzca davranmış oluruz - hem yerel halk hem de daha önce gelmiş olanlar. Salzgitter, Aşağı Saksonya'daki başka hiçbir kentin yapamadığı insani katkıyı yıllardır yapmaktadır. Avrupa'dan gelen insani yardımın yanı sıra, savaş ve kriz bölgelerindeki insanların barışa, özgürlüğe ve kendi ülkelerinde bir geleceğe ihtiyaçları var. Burada Avrupa, Türkiye, ABD ve Rusya'dan siyasi olarak savaşa son vermeleri, kriz bölgelerini istikrara kavuşturmaları ve sürdürülebilir kalkınma yardımı sağlamaları isteniyor.