Szkodyspowodowane przez dziką zwierzynę, podlegające odszkodowaniu, to szkodywyrządzone przez określone gatunki dzikiej zwierzyny (zwierzyna płowa, dzikie króliki i bażanty) na gruntach rolnych, leśnych lub ogrodniczych oraz w uprawach, nawet jeśli są one oddzielone od gleby, ale nie zostały jeszcze zebrane.

W przypadku uszkodzenia działki należącej do wspólnego rejonu łowieckiego obowiązek odszkodowawczy spoczywa na spółdzielni łowieckiej wobec poszkodowanego. Jeżeli dzierżawca łowiska przejął w całości lub w części obowiązek odszkodowawczy za szkody spowodowane przez dziką zwierzynę, obowiązek ten spoczywa na dzierżawcy łowiska. W przypadku prywatnych obwodów łowieckich przepisy te stosuje się odpowiednio.

Jeżeli produkty rolne, których pełną wartość można oszacować dopiero w momencie zbiorów, zostaną przed tym terminem uszkodzone przez dziką zwierzynę, szkody spowodowane przez dziką zwierzynę należy zrekompensować w zakresie, w jakim przedstawiają się one w momencie zbiorów. Przy ustalaniu wysokości szkody należy jednak wziąć pod uwagę, czy zgodnie z zasadami należytego gospodarowania szkoda ta może zostać zrekompensowana poprzez ponowny uprawę w tym samym roku gospodarczym.

Szkody łowieckie to szkody powstałe na nieruchomościach w związku z prowadzeniem polowań.

Szkody spowodowane przez dziką zwierzynę w winnicach, ogrodach, sadach, szkółkach drzew, alejach, na pojedynczych drzewach, uprawach leśnych z gatunkami drzew innymi niż główne gatunki występujące w obwodzie łowieckim lub uprawach polowych roślin ogrodniczych lub wysokowartościowych roślin handlowych nie podlegają odszkodowaniu, jeżeli nie zainstalowano standardowych zabezpieczeń, które w normalnych warunkach wystarczają do zapobieżenia szkodom.

Za standardowe zabezpieczenia przed szkodami spowodowanymi przez dziką zwierzynę uznaje się ogrodzenia, które w celu powstrzymania

• jeleni szlachetnych i danieli, o minimalnej wysokości 1,80 m,
• jeleniowatych i dzików – co najmniej 1,50 m (ogrodzenia przeciwko dzikom muszą być dodatkowo przymocowane do podłoża, aby zapobiec ich podnoszeniu przez dziki),
• muflonów – co najmniej 2,50 m, oraz
• przed królikami polnymi – co najmniej 1,20 m nad powierzchnią gruntu, przy czym w tym przypadku muszą one być wykonane z siatki drucianej o rozmiarze oczek nieprzekraczającym 40 mm oraz być zagłębione w ziemi na głębokość co najmniej 0,30 m.

Zdecydowana większość wszystkich szkód spowodowanych przez dziką zwierzynę i wynikających z polowań jest rozstrzygana polubownie bezpośrednio między poszkodowanym a dzierżawcą łowiska.