Od wielu lat § 9 ust. 2 kodeksu budowlanego Dolnej Saksonii (NBauO) stanowi, że niezabudowane obszary gruntu muszą być terenami zielonymi, chyba że są one wymagane do innego dozwolonego użytku. Tereny zielone charakteryzują się obszarami naturalnymi lub krajobrazowymi porośniętymi roślinnością. Nie wyklucza to całkowicie elementów kamiennych, jeśli są one podporządkowane roślinności.

Oznacza to, że obszary ogrodowe zdominowane przez kruszony kamień, żwir, beton lub kostkę brukową bez powiązanego, dozwolonego i niezbędnego zastosowania (np. nawierzchnia żwirowa jako parking) nie są prawnie dozwolone.

Powierzchnie żwirowe są nie tylko niedopuszczalne z punktu widzenia przepisów budowlanych, ale mają również inne negatywne cechy, takie jak

• Powierzchnie żwirowe nagrzewają się znacznie bardziej niż tereny zielone w miesiącach letnich i powodują dodatkowe ogrzewanie.
• Powierzchnie żwirowe nie zapewniają siedlisk ani pożywienia w szczególności dla owadów, ale także dla innych zwierząt.
• Jeśli w krótkim czasie spadnie duża ilość deszczu, uszczelnione powierzchnie sprzyjają występowaniu powodzi, jeśli istniejący system odprowadzania wody deszczowej jest przeciążony.

Więcej informacji na temat negatywnego wpływu ogrodów żwirowych na środowisko można znaleźć na stronie internetowej Federalnego Ministerstwa Środowiska (patrz poniżej).

Informacje i wskazówki dotyczące ochrony przed owadami i projektowania ogrodów przyjaznych owadom można znaleźć na stronie internetowej Krajowego Urzędu Ochrony Wód, Wybrzeża i Przyrody Dolnej Saksonii (patrz poniżej) lub w organizacjach zajmujących się ochroną przyrody.