Proces opracowany przez prof. Maxa Paschke i dr Eugena Peetza w 1934 r., który umożliwił wyłączne wytapianie rud krzemionkowych, wysiłki Rzeszy Niemieckiej zmierzające do osiągnięcia samowystarczalności - co najmniej 50% zapotrzebowania na rudę miało być pokrywane przez wydobycie krajowe - oraz wysokie zapotrzebowanie na stal w gospodarce sprawiły, że bogate złoża rudy żelaza pod ziemią w Salzgitter ponownie zainteresowały się wykorzystaniem na dużą skalę przemysłową, a 15 lipca 1937 r. założono "Reichswerke Aktiengesellschaft für Erzbergbau und Eisenhütten "Hermann Göring"". 15 lipca 1937 r. założono "Reichswerke Aktiengesellschaft für Erzbergbau und Eisenhütten "Hermann Göring"". W tym samym czasie rozpoczęto budowę huty w rejonie Watenstedt - Hallendorf oraz zakrojoną na szeroką skalę eksplorację złóż rudy. Wszyscy dotychczasowi właściciele pól rudnych musieli przekazać swoją własność nowej spółce Reichswerke AG w zamian za akcje (bez prawa głosu), która w ten sposób przejęła 146,69 kilometrów kwadratowych pól rudnych w Salzgitter. Okręg górniczy rozciągał się od Lichtenberg i Altenhagen na północy do Ringelheim i Hohenrode na południu oraz Flachstöckheim i Ohlendorf na wschodzie.
Będące już w budowie szyby Bartelszeche, Worthlah, Galberg i Gitter zostały przeniesione z Vereinigte Stahlwerke, kopalnie odkrywkowe Hannoversche Treue i Bergmannstrost z Ilseder Hütte, a kopalnia Finkenkuhle z VESTAG na własność Reichswerke. Ekspansja była kontynuowana natychmiast i rozpoczęto budowę nowych kopalń. Początkowo plany przewidywały pięć kopalń składających się z 21 szybów, w tym szybów pomocniczych i wentylacyjnych oraz trzech dużych kopalń odkrywkowych. Na zachodniej flance grzbietu Salzgitter zbudowano kopalnię rudy Haverlahwiese z szybami i największą kopalnię odkrywkową (długość: 3 km, głębokość: 100 m) w swoim czasie w Rzeszy Niemieckiej. Po wschodniej stronie grzbietu kontynuowano budowę kopalni rudy Hannoversche Treue (odkrywkowej i podziemnej), dalej rozbudowywano odkrywkową i podziemną kopalnię Finkenkuhle oraz głębiono kolejny szyb Georg. W momencie wybuchu II wojny światowej w regionie Salzgitter wydobywano już około dziesięciu procent całej rudy wydobywanej w Rzeszy Niemieckiej - same trzy kopalnie odkrywkowe produkowały 2000 ton dziennie. Do września 1939 r. wydobyta ruda była dostarczana głównie do hut nad Renem i Ruhrą. Kiedy w październiku 1939 r. ukończono pierwszy wielki piec, rudę można było wytapiać bezpośrednio na miejscu.
Nowy początek po zakończeniu II wojny światowej nie był łatwy dla przemysłu wydobywczego rudy w Salzgitter. W listopadzie 1945 r. kopalnia odkrywkowa Haverlahwiese była pierwszą kopalnią nowej spółki Salzgitter Erzbergbau G.M.B.H., która wznowiła produkcję pod nadzorem aliantów. W 1946 r. uruchomiono kopalnie odkrywkowe i podziemne Hannoversche Treue, Finkenkuhle i Worthlah. Georg był ostatnim szybem, który powrócił do produkcji w 1948 roku.
W okresie boomu gospodarczego kopalnie w Salzgitter, zatrudniające około 6 200 pracowników (stan na 1957 r.), wydobywały 5,2 miliona ton rudy żelaza rocznie (stan na 1959 r.). Na początku lat 60. stopniowo rozpoczął się kryzys górnictwa w Salzgitter. Zachodnioniemieckie huty, ale także Salzgitter AG, wydobywały coraz mniej krajowej rudy ze względu na tańszy import rudy. Zamykano kopalnię za kopalnią. Spółka Erzbergbau Salzgitter AG została rozwiązana w 1976 roku. Dzięki projektowi badawczemu wspieranemu przez rząd federalny, Haverlahwiese mogła kontynuować działalność na zmniejszoną skalę jako kontrolowana operacja Peine-Salzgitter AG. Ta ostatnia kopalnia rudy żelaza w Salzgitter została zamknięta 30 czerwca 1982 roku.
Do 1975 r. wydobyto łącznie 172,17 mln ton rudy żelaza z dolnej kredy, z czego 136,37 mln ton pochodziło z kopalni w Salzgitter. Sprawiło to, że wydobycie tej dolnokredowej rudy było najbardziej znaczące w Niemczech.
Wśród kopalni żelaza w Salzgitter, kopalnia Konrad nadal zajmuje szczególną pozycję pod kilkoma względami. Została zbudowana dopiero w latach 1958-62 i przy głębokości od 900 do 1300 metrów jest również najgłębsza. Wydobywana tu ruda, która została po raz pierwszy odkryta podczas wierceń poszukiwawczych ropy naftowej na początku lat trzydziestych XX wieku, to koralowcowa ruda żelaza z górnej jury (Malm). Wydobycie zostało tu również wstrzymane w 1976 roku. Jednak kopalnia nadal działa i od 2007 roku została przekształcona w składowisko dla maksymalnie 303 000 m³ odpadów radioaktywnych o znikomym wytwarzaniu ciepła.
