Pod koniec sierpnia 1973 roku około dziesięciu tysięcy „pracowników zagranicznych” w fabryce Forda w Kolonii spontanicznie i „dziko” przerwało pracę, aby zaprotestować przeciwko zwolnieniom. Domagali się równej płacy za tę samą pracę w godnych warunkach. Strajkujący zajęli teren fabryki. W ciągu dnia protestowali, a nocą tańczyli. Był to taniec na grzbiecie tygrysa. Strajk został zakończony siłą. Charyzmatyczny rzecznik Baha Targün, określany przez wielu jako „Cohn-Bendit pracowników-imigrantów”, stał się jednak postacią kultową. Później znalazł się jednak z tego powodu pod ogromną presją prawną.

Na podstawie wspomnień byłych aktywistek i aktywistów Nedim Hazar napisał musical o tym niegdyś legendarnym wydarzeniu. Jest on muzycznym pomnikiem poświęconym pierwszemu pokoleniu tureckich imigrantów. Nie tylko bowiem przyczynili się oni do cudu gospodarczego. Byli również częścią historii demokracji w powojennych Niemczech. „Baha i szalone lata 70.” opowiada o marzeniach tych ludzi o lepszym życiu, o ich tęsknocie za opuszczoną ojczyzną oraz o ich walce o uznanie. Widzowie zostają przeniesieni w podróż w czasie do dekady społecznych przemian. Podróż między szortami, dzieciakami-kwiatami, Fordem Transitem, piwem „Blauer Bock” i Biblią Mao.

Utwory, wykonywane na żywo przez zespół rockowy, trio smyczkowe i tureckich instrumentalistów, czerpią inspirację z międzynarodowych musicali tamtego okresu, takich jak „Hair”, „Anatevka” oraz rockowa opera „Tommy”. Reżyser Tony Dunham jest Anglikiem, a Nedim Hazar dorastał w Sydney w latach 70. Tytułową piosenkę „Eine Mark mehr für alle!” („Jeszcze jedna marka dla wszystkich!”) napisał syn Hazara, raper Eko Fresh. W utworze tym raper oddaje nastrój życia wielu pracowników migrujących z lat 70. w wersach: „Jesteś nikim, pracuj dalej, zawsze przy taśmie produkcyjnej, pracowniku migrujący”.