1973 yılının Ağustos ayı sonunda, Köln’deki Ford fabrikasında yaklaşık on bin “misafir işçi”, işten çıkarmalara karşı protesto etmek amacıyla kendiliğinden ve “kontrolsüz” bir şekilde iş bıraktı. İnsanlık onuruna yakışır koşullarda, eşit işe eşit ücret talep ettiler. Grevciler fabrika arazisini işgal etti. Gündüzleri protesto ettiler, geceleri dans ettiler. Bu, kaplanın sırtında bir dans gibiydi. Grev şiddetle sona erdirildi. Ancak, pek çok kişi tarafından “misafir işçilerin Cohn-Bendit’i” olarak nitelendirilen karizmatik sözcü Baha Targün, bir kült figür haline geldi. Ancak daha sonra bu olay nedeniyle hukuki açıdan büyük baskı altına girdi.

Eski aktivistlerin anılarına dayanarak Nedim Hazar, bir zamanlar efsanevi hale gelen bu olay hakkında bir müzikal yazdı. Bu eser, ilk nesil Türk göçmenler için müzikal bir anıt niteliğindedir. Çünkü onlar sadece ekonomik mucizeye katkıda bulunmakla kalmadılar. Aynı zamanda savaş sonrası Almanya’nın demokrasi tarihinin de bir parçasıydılar. “Baha ve Çılgın 70’ler”, bu insanların daha iyi bir yaşam hayallerini, terk ettikleri vatanlarına duydukları özlemi ve tanınmak için verdikleri mücadeleyi anlatıyor. Bu süreçte seyirci, toplumsal dönüşümlerin yaşandığı bir on yıla doğru bir zaman yolculuğuna çıkar. Hotpants, çiçek çocukları, Ford Transit, Blauer Bock ve Mao İncil’i arasında geçen bir yolculuk.

Bir rock grubu, bir yaylı çalgılar üçlüsü ve Türk enstrüman sanatçıları tarafından canlı olarak icra edilen şarkılar, “Hair”, “Anatevka” ve rock operası “Tommy” gibi dönemin uluslararası müzikallerinden ilham almıştır. Yönetmen Tony Dunham İngilizdir ve Nedim Hazar 70’li yıllarda Sidney’de büyümüştür. Başlık şarkısı “Herkese bir mark daha!”ya Hazar’ın oğlu, rapçi Eko Fresh katkıda bulunmuştur. Şarkıda, 1970’lerdeki birçok göçmen işçinin yaşam hissini şu dizelerle özetliyor: “Sen bir hiçsin, devam et, hep montaj hattında, göçmen işçi.”