Wystawa koncentruje się na historii panowania na obszarze na północ od gór Harz, gdzie Sasi i Frankowie spotkali się i starali się rozszerzyć swoją władzę. Frankowie pod rządami Karola Wielkiego byli w stanie włączyć Saksonię do Imperium Franków. Od X wieku Cesarstwo Wschodniofrankijskie przekształciło się w Cesarstwo Niemieckie. Potężne rodziny szlacheckie walczyły o dominację w regionie.

Dwory i zamki, takie jak Steterburg, Lichtenberg i Gebhardshagen, zdominowały region i jego wioski. Realistyczna instalacja skupia się na życiu rycerzy na zamku Lichtenberg. Został on wspomniany w źródłach pisanych w 1180 roku i miał znaczenie historyczne do czasu jego zniszczenia w 1552 roku, a następnie splądrowania jako kamieniołom. Na wystawie prezentowanych jest wiele oryginalnych artefaktów z potężnej twierdzy.

Wystawa koncentruje się również na średniowiecznych wioskach w regionie Salzgitter, rolnictwie, rzemiośle wiejskim oraz na tym, jak ludzie, w tym dzieci, żyli i pracowali. Odkrycia wykopaliskowe i rekonstrukcja średniowiecznego pieca garncarskiego z Gebhardshagen są wykorzystywane w szczególności do skupienia się na handlu wyrobami garncarskimi.

Nieodzowną częścią życia w średniowieczu była wiara, chrześcijaństwo. Chrystianizacja regionu Salzgitter od VIII wieku znajduje odzwierciedlenie w wielu kościołach i wczesnych klasztorach, takich jak Ringelheim i Steterburg. Rekonstrukcja skryptorium zapewnia żywy wgląd w życie i pracę mnichów w XII wieku. Najważniejszym punktem wystawy jest prezentacja późnogotyckiego ołtarza Kniestedter.

Miasto Salzgitter zawdzięcza swoją nazwę wydobyciu soli, białego złota średniowiecza. Wokół warzelni soli rozwinęła się osada, która być może już wcześnie posiadała prawa miejskie. Replika chaty solnej ilustruje znaczenie soli dla rozwoju Salzgitter od czasów średniowiecza.

W holu wejściowym zamku znajduje się duży model miasta solnego (obecnie Salzgitter-Bad), który pokazuje, jak Salzgitter rozwijało się aż do XIX wieku.