Opis
Opis
Celem ochrony przyrody jest zachowanie przyrody i krajobrazu ze względu na ich własną wartość oraz jako podstawy życia człowieka. Ponieważ coraz wyraźniej widać, że nadmierna eksploatacja i niszczenie przyrody oraz krajobrazu mogą mieć poważne negatywne konsekwencje dla człowieka, dąży się do odtworzenia, zachowania oraz długoterminowego i zrównoważonego wykorzystania zasobów przyrodniczych.
Przepisy dotyczące ingerencji zawarte w ustawie o ochronie przyrody Dolnej Saksonii zawierają zasady dotyczące postępowania z przyrodą i krajobrazem nieobjętym szczególną ochroną .
Zgodnie z ustawą o ochronie przyrody Dolnej Saksonii mamy do czynienia z ingerencją , gdy zmienia się kształt lub przeznaczenie gruntów, a zmiana ta może w znacznym stopniu wpłynąć na funkcjonowanie ekosystemu lub wygląd krajobrazu. Ingerencja może zostać dopuszczona tylko wtedy, gdy wszystkie jej skutki zostaną uwzględnione zgodnie z wymogami przepisów dotyczących ingerencji. Skutki prawne przepisów dotyczących ingerencji mogą obejmować – w podanej kolejności:
- Zapobieganie negatywnym skutkom: W przypadku przedsięwzięcia stanowiącego ingerencję należy zadbać o to, aby jego realizacja nie wpływała na funkcjonowanie ekosystemu i wygląd krajobrazu w stopniu większym niż jest to absolutnie konieczne do realizacji przedsięwzięcia. Zakłócenie można uniknąć, jeśli przedsięwzięcie można zrealizować w zmodyfikowanej formie (np. poprzez zmianę lokalizacji lub zmniejszenie skali), tak aby spowodowało mniejsze zakłócenia lub nie powodowało ich wcale.
- Środki kompensacyjne: Nieuniknione negatywne oddziaływania na funkcjonowanie ekosystemu i krajobrazu należy zrównoważyć. Cel ten zostaje osiągnięty, gdy wszystkie istotne negatywne oddziaływania można zredukować do nieistotnego poziomu poprzez działania z zakresu ochrony przyrody i pielęgnacji krajobrazu (środki kompensacyjne). Znaczące negatywne skutki można uznać za możliwe do zrekompensowania, jeżeli zniszczone lub znacząco naruszone funkcje i wartości można przywrócić w perspektywie średnioterminowej, tj. w okresie nieprzekraczającym 25 lat. Środki kompensacyjne nie muszą być koniecznie realizowane w miejscu samego oddziaływania, ale muszą być wdrożone na obszarze, na który oddziaływanie to ma wpływ. Jest to prawie zawsze obszar znacznie większy niż powierzchnia zabudowana lub bezpośrednio zmieniona.
- Zakaz: Jeżeli w wyniku ingerencji można spodziewać się znacznego pogorszenia funkcjonowania ekosystemu lub wyglądu krajobrazu, którego nie da się uniknąć ani zrównoważyć, ingerencja ta jest niedopuszczalna, o ile w wyniku przeprowadzonej wówczas oceny priorytet mają ochrona przyrody i pielęgnacja krajobrazu. Decyzję w ramach tej oceny można podjąć jedynie na podstawie całościowej analizy wszystkich wymagań dotyczących przyrody i krajobrazu. Nie ma żadnych kwestii, które z góry miałyby pierwszeństwo.
- Środki kompensacyjne: Jeżeli ingerencje zostaną dopuszczone pomimo znaczących negatywnych skutków, których nie da się zrównoważyć, sprawca ingerencji ma obowiązek przywrócić funkcje i wartości równowagi przyrodniczej oraz krajobrazu, które w wyniku ingerencji uległy zniszczeniu lub znacznemu pogorszeniu, w obszarze dotkniętym ingerencją w sposób jak najbardziej zbliżony do stanu pierwotnego.
-
Płatności kompensacyjne
mogą zastąpić środki kompensacyjne, o ile środki te nie są możliwe do zrealizowania, o ile nie można pozyskać gruntów niezbędnych do ich przeprowadzenia lub jest to możliwe jedynie przy nieproporcjonalnie wysokich nakładach, albo o ile środki te są niezgodne z wytycznymi planowania krajobrazu. Wysokość rekompensaty ustala się na podstawie czasu trwania i wagi ingerencji. Wynosi ona maksymalnie 7 procent kosztów planowania i realizacji przedsięwzięcia, w tym nabycia gruntów. W pozostałych przypadkach obejmuje ona koszty planowania i realizacji działań, których nie podjęto. Wypłata rekompensaty przysługuje właściwemu organowi i należy ją przeznaczyć na poprawę stanu przyrody i krajobrazu.