Hodowane tam gołębie miały dostarczać klasztorowi pożywienia na stół w określonych porach.

Zgodnie z wymaganiami dekoracyjnymi epoki baroku, wieża nie była prosta, ale została wyposażona w ośmiokątną barokową kopułę w stylu wieżyczek klasztornych. Wewnątrz, na całej wysokości ściany, znajdowały się nisze lęgowe dla gołębi.

Od 1713 roku energiczny opat Bernward Peumann, przepełniony duchem benedyktyńskim, zajął się dalszą budową budynku klasztornego.

Po wprowadzeniu w Prusach obowiązku szkolnego, jego następca Franziskus Freihoff dobudował do wieży gołębnika niewielki budynek szkolny z dwiema klasami. Napis nad drzwiami FF R FFA 1748 wskazuje budowniczego i rok budowy.

Później w wieży zainstalowano sufit, a powstały pokój służył jako krótkoterminowe więzienie dla aresztowanych przestępców, dopóki nie zostali przeniesieni do biura Liebenburg. W czasach nazistowskich w przybudówce spotykała się młodzież hitlerowska.

Wieża została ponownie pokryta dachem przez inspektora Stapela w 1952 roku, a dobudówka była używana jako maszynownia do uzdatniania wody w czasie, gdy w zamku mieściło się sanatorium płucne. Po tym, jak Karl Löwe kupił posiadłość w 1968 roku, wieża gołębia przez długi czas stała pusta.

Od 1999 r. została odrestaurowana przez grupę przyjaciół, "AG Taubenturm", w celu wykorzystania budynku jako całości. Od 2013 roku mieści się w niej sala ślubów urzędu stanu cywilnego miasta Salzgitter.

Tekst: Dirk Schaper, lokalny historyk Ortsheimatpfleger